Ile trwa operacja woreczka żółciowego? Wszystko, co musisz wiedzieć

Planujesz usunięcie woreczka żółciowego i zastanawiasz się, ile to wszystko naprawdę trwa od wejścia na blok do wyjścia ze szpitala. W tym artykule wyjaśnię krok po kroku czas operacji, pobytu w szpitalu, rekonwalescencji oraz dietę po zabiegu. Dostaniesz też praktyczne wskazówki, jak przygotować się do cholecystektomii i na co zwrócić uwagę w pierwszych tygodniach.

Ile trwa operacja woreczka żółciowego?

Operacja woreczka żółciowego, czyli cholecystektomia, ma dwa różne „czasy”, o których musisz wiedzieć. Pierwszy to czas „skóra‑do‑skóry”, czyli faktyczny czas pracy chirurga od pierwszego nacięcia do założenia ostatniego szwu. Drugi to całkowity czas pobytu na sali operacyjnej, obejmujący wprowadzenie do znieczulenia ogólnego, ułożenie i przygotowanie pola operacyjnego oraz wybudzanie i wstępne monitorowanie po zabiegu.

Przy typowej laparoskopowej cholecystektomii czas „skóra‑do‑skóry” wynosi najczęściej 30–90 minut, z czego w niepowikłanych przypadkach zdecydowana większość zabiegów mieści się w przedziale 45–60 minut. Całkowity pobyt na sali operacyjnej trwa wtedy zwykle około 90–150 minutoperacji otwartej czas „skóra‑do‑skóry” może wynosić 60–180 minut lub więcej, a na sali operacyjnej spędza się często 120–210 minut, szczególnie gdy konieczne jest rozległe preparowanie tkanek lub usuwanie dodatkowych powikłań.

W trybie pilnym, na przykład przy ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego, te wartości potrafią się wyraźnie wydłużyć. Silny stan zapalny, zrosty i obrzęk tkanek zmuszają chirurga do bardzo ostrożnej, powolnej preparacji, częściej też konieczna jest konwersja z laparoskopii na operację otwartą. Wydłuża to zarówno czas pracy chirurga, jak i całkowity pobyt na sali operacyjnej, zwłaszcza gdy trzeba wykonać dodatkowe procedury, na przykład śródoperacyjną cholangiografię czy zaopatrzenie krwawiących naczyń.

Jakie czynniki wpływają na czas operacji?

Na długość cholecystektomii wpływa nie tylko sama technika operacyjna, ale także stan ogólny pacjenta, budowa anatomiczna dróg żółciowych, stopień zapalenia pęcherzyka, obecność kamieni w przewodach żółciowych oraz doświadczenie zespołu chirurgicznego i anestezjologicznego. Dwa pozornie podobne zabiegi mogą trwać zupełnie różnie właśnie przez te czynniki.

Najczęściej uwzględnia się następujące elementy, które mogą skrócić lub wydłużyć operację:

• Stopień zapalenia pęcherzyka żółciowego – przy przewlekłym, niewielkim zapaleniu zabieg może być stosunkowo krótki, natomiast przy ostrym zapaleniu z ropniakiem lub martwicą czas pracy chirurga potrafi wydłużyć się nawet o 30–60 minut.
• Kamica żółciowa z zajęciem dróg żółciowych – obecność złogów w przewodzie żółciowym wspólnym wymaga dodatkowych procedur, na przykład śródoperacyjnej cholangiografii lub późniejszego ERCP, co może oznaczać dłuższy pobyt na sali operacyjnej.
• Otyłość i budowa ciała – u osób z dużą ilością tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej dostęp do pęcherzyka żółciowego jest trudniejszy, co zwykle dodaje kilkanaście do kilkudziesięciu minut preparowania.
• Zrosty po wcześniejszych operacjach – zrosty po zabiegach w obrębie jamy brzusznej zmuszają do powolnego odwarstwiania tkanek, czasem już samo wejście do jamy brzusznej laparoskopem trwa dłużej niż typowe 5–10 minut.
• Doświadczenie chirurga i zespołu – w wyspecjalizowanych ośrodkach, takich jak szpitale zajmujące się rutynowo cholecystektomią, średnie czasy operacji są statystycznie krótsze, a odsetek koniecznych konwersji otwartych mniejszy.
• Konieczność konwersji na operację otwartą – przejście z metody laparoskopowej na klasyczną zwykle automatycznie wydłuża zabieg o 20–40 minut z powodu dodatkowego cięcia, hemostazy i dłuższego szycia powłok.

Stan zdrowia i choroby współistniejące

Twój ogólny stan zdrowia ma ogromny wpływ na przebieg i czas cholecystektomii. Otyłość utrudnia dostęp do pęcherzyka żółciowego, co oznacza dłuższe preparowanie tkanek i ostrożniejsze poruszanie się narzędziami laparoskopowymi. Cukrzyca i choroby układu krążenia wymagają dokładniejszego monitorowania w czasie znieczulenia oraz przedłużonego przygotowania anestezjologicznego, a czas indukcji znieczulenia i wybudzania może być wydłużony o kilkanaście minut. W przypadku zaburzeń krzepnięcia krwi trzeba wcześniej odpowiednio dobrać leki, a w trakcie operacji szczególnie dbać o hemostazę, co nierzadko wydłuża etap kontroli krwawienia.

U osób z przewlekłą chorobą płuc anestezjolog musi dobrać specjalny sposób wentylacji, a wybudzanie po laparoskopii z wypełnieniem jamy brzusznej gazem wymaga większej ostrożności. Przy aktywnym ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego ściana narządu jest pogrubiała, tkanki są kruche, pojawiają się ropne zbiorniki i zrosty, które znacznie wydłużają najtrudniejszy etap zabiegu, czyli preparowanie tzw. trójkąta Calota. Gdy współistnieje kamica przewodowa, konieczne bywa wykonanie dodatkowych procedur endoskopowych (ERCP) przed lub po operacji, co wpływa zarówno na długość zabiegu, jak i całej hospitalizacji.

U pacjentów z ostrym zapaleniem pęcherzyka i wysokim CRP często dochodzi do silnych zrostów – to najczęstsza przyczyna konwersji na operację otwartą i wyraźnego wydłużenia zabiegu.

Trudności anatomiczne, zrosty i doświadczenie zespołu

Poza ogólnym stanem zdrowia istotne są także warunki anatomiczne w obrębie dróg żółciowych oraz wcześniejsze przebyte zabiegi w jamie brzusznej. W praktyce chirurgicznej wyróżnia się kilka sytuacji, które niemal automatycznie „dokładają” kolejne minuty, a czasem i godziny do czasu operacji:

• Warianty anatomiczne przewodu żółciowego – nietypowy przebieg przewodów żółciowych wymaga bardzo powolnej preparacji i często śródoperacyjnego obrazowania, aby uniknąć ich uszkodzenia, co znacząco wydłuża etap preparowania.
• Zrosty po wcześniejszych operacjach – zrosty po dawnych zabiegach, np. ginekologicznych lub jelitowych, zmuszają do delikatnego „odklejania” narządów i opóźniają dotarcie do pęcherzyka żółciowego.
• Rozległe zapalenie z włóknieniem – przewlekłe stany zapalne prowadzą do zgrubienia i zwłóknienia tkanek, przez co rozpoznanie poszczególnych struktur jest trudniejsze i wymaga więcej czasu.
• Kamienie zapadające się w szyjce pęcherzyka – złogi „zaklinowane” w okolicy szyjki pęcherzyka żółciowego lub w przewodzie pęcherzykowym mogą wymagać dodatkowych manewrów i bardzo dokładnej preparacji, co istotnie wydłuża zabieg.
• Potrzeba cholangiografii śródoperacyjnej – konieczność wstrzyknięcia kontrastu i wykonania zdjęć RTG dróg żółciowych podczas operacji dodaje kolejny etap, który wydłuża pobyt pacjenta na bloku operacyjnym.
• Doświadczenie chirurga i asysty – w rękach zespołu z dużym doświadczeniem w cholecystektomii laparoskopowej większość zabiegów przebiega sprawnie, natomiast w trudnych przypadkach czas jest wydłużony, ale ryzyko powikłań jest mniejsze dzięki ostrożniejszemu postępowaniu.

Jak różni się czas operacji laparoskopowej i otwartej?

Laparoskopowa cholecystektomia jest obecnie standardem, ponieważ zazwyczaj trwa krócej, wiąże się z mniejszym bólem pooperacyjnym i szybszym wybudzaniem ze znieczulenia. W praktyce zabieg laparoskopowy „skóra‑do‑skóry” mieści się najczęściej w przedziale 45–60 minut, natomiast operacja otwarta zwykle zajmuje 60–120 minut, a u chorych z nasilonym zapaleniem czas ten może sięgać nawet 180 minut i więcej. W zaawansowanych przypadkach, przy zrostach lub wariantach anatomicznych, operacja laparoskopowa może paradoksalnie trwać dłużej i wymagać konwersji, dlatego ostateczną technikę wybiera się indywidualnie.

Aby łatwiej porównać obie metody, spójrz na poniższe zestawienie parametrów:

Jak długo trwa pobyt w szpitalu i rekonwalescencja?

Długość hospitalizacji po usunięciu pęcherzyka żółciowego zależy od metody operacji, trybu przyjęcia i Twojego stanu po zabiegu. Po laparoskopii wypis jest możliwy od tego samego dnia wieczorem do 2 doby po zabiegu, zwłaszcza w ośrodkach prywatnych podobnych do Szpitala Citocare. Po operacji otwartej typowy pobyt wynosi 3–7 dni, ponieważ rana jest większa, ból pooperacyjny silniejszy, a dochodzenie do formy wolniejsze. Pobyt w szpitalu wydłużają powikłania, konieczność pozostawienia drenu z dużą ilością treści, infekcje, nasilony ból, nudności czy żółtaczka wymagająca dodatkowych badań lub zabiegów endoskopowych przy współistniejącej kamicy przewodowej.

Czas hospitalizacji po laparoskopii i po operacji otwartej

U większości pacjentów po laparoskopowej cholecystektomii standardem jest wypis w ciągu 0–2 dób, często już następnego dnia, gdy ból jest dobrze kontrolowany, parametry krwi są stabilne, a pacjent przyjmuje płyny i lekkie posiłki. Po tradycyjnej operacji otwartej przeciętny czas hospitalizacji wynosi 3–7 dni, ponieważ gojenie większej rany i powrót do pełnej sprawności wymagają dłuższego nadzoru. W trybie pilnym, przy ciężkim ostrym zapaleniu pęcherzyka, ropniaku lub zapaleniu dróg żółciowych, hospitalizacja może się wydłużyć ze względu na konieczność intensywnego leczenia antybiotykami, kontrolę parametrów zapalnych i obserwację ewentualnych powikłań, takich jak krwawienie czy wyciek żółci.

Dodatkowe dni w szpitalu są potrzebne również wtedy, gdy utrzymuje się silny ból pooperacyjny, długotrwale występują nudności i wymioty lub pojawia się gorączka sugerująca zakażenie rany, drenu czy wewnętrznej jamy po pęcherzyku żółciowym. W każdym z tych przypadków lekarz prowadzący indywidualnie ocenia gotowość do wypisu, często zlecając dodatkowe badania obrazowe, na przykład USG jamy brzusznej czy nawet tomografię komputerową, aby wykluczyć zbiorniki żółciowe lub ropnie.

Etapy rekonwalescencji i powrót do aktywności

Po wyjściu ze szpitala rekonwalescencja przebiega etapami i różni się nieco po laparoskopii i po operacji otwartej. Warto mieć prosty schemat, który pomoże Ci oszacować, kiedy wrócisz do codziennych zajęć, do pracy i aktywności fizycznej:

1. Pierwsze 24–48 godzin po zabiegu – w tym czasie trwa intensywna kontrola bólu, zwykle za pomocą leków dożylnych lub doustnych, oraz stopniowe rozszerzanie diety od płynów przez półpłynne posiłki do lekkiej diety lekkostrawnej. Nie powinnaś podnosić ciężarów powyżej 2–3 kg, gwałtownie się schylać ani prowadzić samochodu. Sygnałami alarmowymi wymagającymi pilnego kontaktu z lekarzem są narastający ból brzucha, gorączka, dreszcze, nasilone wymioty lub zażółcenie skóry.
2. 1–2 tygodnie po laparoskopii – większość pacjentów po laparoskopowej cholecystektomii wraca w tym okresie do lekkich codziennych aktywności, takich jak spacery, proste prace domowe i praca biurowa. Możesz zwykle prowadzić samochód, jeśli nie przyjmujesz silnych leków przeciwbólowych, zwłaszcza opioidowych, i nie masz zawrotów głowy. Wciąż obowiązuje ograniczenie dźwigania ciężarów powyżej 5 kg, a niepokojące są objawy takie jak ropna wydzielina z rany, obrzęk, zaczerwienienie lub silny ból przy oddychaniu.
3. 4–6 tygodni po laparoskopii – w tym okresie następuje zwykle pełny powrót do pracy i większości aktywności fizycznych po zabiegu małoinwazyjnym. Można stopniowo zwiększać intensywność wysiłku, ale nadal lepiej unikać nagłego podnoszenia bardzo ciężkich przedmiotów i ćwiczeń mocno angażujących mięśnie brzucha. Sygnałami niepokojącymi są utrzymujący się ból po wysiłku, powstanie wybrzuszenia w okolicy blizny sugerujące przepuklinę oraz nawracające dolegliwości dyspeptyczne po tłustych posiłkach.
4. 6–12 tygodni po operacji otwartej – po klasycznej cholecystektomii okres pełnej rekonwalescencji jest wyraźnie dłuższy. Przez pierwsze 6 tygodni powinnaś unikać dźwigania powyżej 5–7 kg, intensywnych ćwiczeń brzucha, długiego pochylania oraz pracy fizycznej. W przedziale 8–12 tygodni większość osób stopniowo wraca do pełnej aktywności, o ile rana goi się prawidłowo. Wymagają natychmiastowej konsultacji objawy takie jak rozejście rany, wyciek treści, bardzo silny ból lub nagłe powiększenie się okolicy blizny.

Po laparoskopii większość pacjentów może prowadzić samochód po 24–48 godzinach, ale jeśli stosowane są silne opioidy przeciwbólowe lub pojawiają się zawroty głowy, prowadzenie auta jest niewskazane – zawsze warto wziąć pod uwagę bezpieczeństwo swoje i innych uczestników ruchu.

Jak przygotować się do zabiegu?

Dobre przygotowanie do cholecystektomii zmniejsza ryzyko odwołania zabiegu w ostatniej chwili i wpływa na bezpieczeństwo operacji. Obejmuje to zarówno badania laboratoryjne i obrazowe, jak i odpowiednie postępowanie z lekami oraz organizację dnia operacji:

• Badania krwi – zwykle zlecane są morfologia, parametry krzepnięcia (np. INR, APTT), elektrolity, próby wątrobowe oraz poziom CRP, wykonuje się je najczęściej w ciągu 7–14 dni przed planowanym zabiegiem.
• Badania obrazowe – podstawą kwalifikacji do cholecystektomii jest USG jamy brzusznej, a przy podejrzeniu kamicy przewodowej lub powikłań lekarz może zlecić MRCP, ERCP albo tomografię komputerową.
• Konsultacja anestezjologiczna – podczas wizyty anestezjolog ocenia wydolność układu krążenia i oddechowego, omawia przebieg znieczulenia ogólnego i ustala, które leki możesz przyjąć w dniu zabiegu, a które trzeba odstawić wcześniej.
• Odstawienie leków przeciwkrzepliwych – leki takie jak kwas acetylosalicylowy, klopidogrel czy doustne antykoagulanty należy modyfikować zgodnie z decyzją lekarza, często 5–7 dni przed zabiegiem, aby zmniejszyć ryzyko krwawienia.
• Instrukcja dotycząca poszczenia (NPO) – standardowo wymaga się bycia na czczo co najmniej 6 godzin przed znieczuleniem, przy czym dokładne wytyczne dotyczące płynów klarownych i posiłków podaje anestezjolog.
• Higiena przedoperacyjna – w wieczór poprzedzający zabieg oraz rano w dniu operacji powinnaś wziąć prysznic, usunąć lakier z paznokci i biżuterię, aby ułatwić monitorowanie i zapewnić jałowość pola operacyjnego.
• Zgoda na zabieg i omówienie ryzyka – przed operacją podpisujesz świadomą zgodę po rozmowie z chirurgiem, który wyjaśnia, na czym polega cholecystektomia, jakie są możliwe powikłania i jaka metoda (laparoskopowa czy otwarta) jest w Twoim przypadku planowana.
• Przygotowanie transportu po wypisie – po zabiegu nie powinnaś prowadzić auta, dlatego warto wcześniej umówić się z bliską osobą na odbiór ze szpitala lub zorganizować transport medyczny, jeśli zaleci to lekarz.

Jaką dietę stosować po usunięciu woreczka żółciowego?

Pęcherzyk żółciowy jest magazynem, w którym gromadzi się żółć produkowana przez wątrobę, aby w odpowiednim momencie zostać wyrzucona do dwunastnicy i pomóc w trawieniu tłuszczów. Po jego usunięciu żółć spływa bezpośrednio z wątroby cienkim strumieniem, bez „dużego zapasu”, dlatego na początku potrzebna jest modyfikacja diety. Dzięki temu układ wątrobowo‑jelitowy ma czas na adaptację, a ryzyko wzdęć, biegunek, bólu brzucha i zgagi jest mniejsze.

Czas trwania diety i wskazania do jej modyfikacji

Bezpośrednio po zabiegu, w pierwszych 24–48 godzinach, wprowadza się najpierw płyny klarowne, a potem lekką dietę opartą na posiłkach półpłynnych i obiadowych o małej zawartości tłuszczu. Przez kolejne 2–6 tygodni większości pacjentów zaleca się dieta lekkostrawna z ograniczeniem tłuszczu, w której energia z tłuszczu stanowi około 20–25% całkowitej podaży, co przykładowo oznacza 40–50 g tłuszczu na dobę u dorosłej osoby. U wielu chorych, zwłaszcza po laparoskopii, po około miesiącu można stopniowo rozszerzać jadłospis, obserwując tolerancję produktów bogatszych w tłuszcz i błonnik.

U części osób po cholecystektomii pojawiają się uporczywe dolegliwości, takie jak biegunki tłuszczowe, wzdęcia czy ból po tłustym posiłku. W takich przypadkach dietę niskotłuszczową trzeba kontynuować dłużej, a czasem wskazana jest konsultacja z dietetykiem klinicznym i lekarzem gastroenterologiem. Pomocne bywa także włączenie leków wiążących kwasy żółciowe lub preparatów osłaniających przewód pokarmowy, które lekarz dobiera indywidualnie.

Co jeść i czego unikać po zabiegu

Po usunięciu woreczka żółciowego warto jasno rozróżnić produkty sprzyjające łagodnemu trawieniu od tych, które w pierwszych tygodniach będą pogarszać samopoczucie. Dobrze jest ułożyć jadłospis tak, aby dostarczał białka, węglowodanów złożonych i niewielkiej ilości dobrze tolerowanych tłuszczów:

• Produkty zalecane – chude białka – chude mięsa (drób, cielęcina), chude ryby, jajka w ograniczonej ilości i nabiał o niskiej zawartości tłuszczu są dobrze tolerowanym źródłem białka i pomagają w gojeniu tkanek po zabiegu.
• Produkty zalecane – gotowane warzywa – delikatne, dobrze ugotowane warzywa, takie jak marchew, dynia, cukinia czy ziemniaki w formie purée, zmniejszają ryzyko wzdęć i są łatwe do strawienia w warunkach ograniczonego magazynowania żółci.
• Produkty zalecane – niskotłuszczowe źródła węglowodanów – biały ryż, kasza manna, drobny makaron i pieczywo pszenne dostarczają energii, a jednocześnie nie obciążają nadmiernie przewodu pokarmowego w pierwszych tygodniach.
• Produkty zalecane – mniejsze, częstsze posiłki – jedzenie 5–6 niewielkich porcji dziennie pozwala na bardziej równomierne wykorzystanie żółci spływającej z wątroby i zmniejsza ryzyko bólu po obfitym posiłku.
• Produkty przeciwwskazane – tłuste potrawy smażone – smażone mięsa, panierowane kotlety, frytki i dania typu fast food wymagają dużych ilości żółci do trawienia, dlatego w pierwszych tygodniach mogą wywoływać silny ból, nudności i biegunkę.
• Produkty przeciwwskazane – tłuste mięsa i pełnotłusty nabiał – karkówka, boczek, smalec, śmietana, sery żółte i topione mocno obciążają przewód pokarmowy, dlatego lepiej je odłożyć na późniejsze etapy rozszerzania diety.
• Produkty przeciwwskazane – wysokotłuszczowe desery – kremowe ciasta, torty i czekolada łączą dużą ilość tłuszczu z cukrem prostym, co łatwo prowokuje dolegliwości trawienne po cholecystektomii.
• Produkty przeciwwskazane – alkohol i ostre przyprawy – alkohol, pikantne przyprawy, ciężkie sosy i marynaty drażnią błonę śluzową przewodu pokarmowego i mogą nasilać ból, dlatego zaleca się ich wyraźne ograniczenie, zwłaszcza w pierwszych tygodniach.

Przy planowaniu diety po operacji przydatny bywa 3‑dniowy przykładowy jadłospis z dokładnie rozpisanymi, niskotłuszczowymi posiłkami dostosowanymi do poszczególnych etapów rekonwalescencji. W pełnej wersji artykułu warto uwzględnić taki praktyczny plan żywieniowy, aby ułatwić Ci komponowanie dań w domu.

FAQ — najczęstsze pytania (opcjonalny akapit na końcu)

Pacjenci przygotowujący się do cholecystektomii bardzo często zadają podobne pytania, dlatego warto zebrać je w krótkiej sekcji FAQ z prostymi, konkretnymi odpowiedziami:

• Czy można żyć normalnie bez pęcherzyka żółciowego? – Tak, u większości osób po cholecystektomii życie codzienne nie jest ograniczone, konieczna jest jedynie modyfikacja diety w pierwszych tygodniach i rozsądne podejście do tłustych potraw w dalszym okresie.
• Ile goi się rana po operacji woreczka żółciowego? – Po laparoskopii skóra goi się zwykle w ciągu 7–14 dni, natomiast po operacji otwartej pełne wygojenie blizny i odzyskanie jej wytrzymałości może trwać kilka tygodni.
• Czy kamienie żółciowe mogą powrócić po usunięciu pęcherzyka? – Kamica pęcherzyka żółciowego po cholecystektomii nie wraca, ale przy utrwalonej skłonności do tworzenia złogów mogą powstawać kamienie w drogach żółciowych, dlatego ważna jest dalsza kontrola i odpowiednia dieta.
• Kiedy po operacji trzeba szukać pilnej pomocy lekarskiej? – Należy natychmiast zgłosić się do lekarza lub na SOR przy gorączce, silnym bólu brzucha, zażółceniu skóry, duszności, krwawieniu z rany lub wycieku treści ropnej.
• Kiedy można wrócić do pracy po usunięciu woreczka żółciowego? – Po laparoskopii wiele osób wraca do pracy siedzącej po 7–14 dniach, natomiast po operacji otwartej zwykle potrzeba 4–6 tygodni rekonwalescencji przed powrotem do pełnych obowiązków zawodowych.
• Czy po operacji można uprawiać sport? – Tak, ale lekką aktywność, jak spacery, wprowadza się stopniowo już po kilku dniach, a intensywne ćwiczenia i podnoszenie dużych ciężarów najlepiej odłożyć na co najmniej 4–6 tygodni po laparoskopii i 8–12 tygodni po operacji otwartej.
• Czy istnieje skuteczna alternatywa dla operacji kamicy żółciowej? – U wybranych chorych stosuje się leki, na przykład kwas ursodeoksycholowy, lub metody jak ESWL, ale są one obarczone dużym ryzykiem nawrotu, dlatego w przypadku objawowej kamicy żółciowej standardem pozostaje cholecystektomia.
• Czy treści z internetu mogą zastąpić wizytę u lekarza? – Nie, informacje popularnonaukowe, w tym pochodzące z serwisów medycznych podobnych do Medonet, mają charakter edukacyjny i zawsze powinny być weryfikowane podczas bezpośredniej konsultacji z lekarzem.

Wszystkie podane w tekście wartości liczbowe, takie jak czas operacji, długość pobytu w szpitalu, etapy rekonwalescencji czy okres stosowania diety, są orientacyjne i mogą się różnić w zależności od ośrodka (na przykład szpitale takie jak Szpital Dworska w Krakowie czy inne placówki wykonujące rutynowo zabiegi laparoskopowe), przyjętego protokołu postępowania, doświadczenia zespołu (np. chirurgów takich jak dr n. med. Łukasz Bobrzyński) oraz indywidualnego stanu pacjenta. Cholecystektomia, zarówno laparoskopowa, jak i otwarta, pozostaje standardową metodą leczenia objawowej kamicy żółciowej, a wszelkie decyzje dotyczące przygotowania, przebiegu zabiegu i diety pooperacyjnej powinny być zawsze podejmowane wspólnie z lekarzem prowadzącym.

Co warto zapamietać?:

• Laparoskopowa cholecystektomia trwa zwykle 45–60 min „skóra‑do‑skóry” (30–90 min), łącznie z anestezją 90–150 min; operacja otwarta 60–180+ min „skóra‑do‑skóry” i 120–210 min na sali, dłużej przy ostrym zapaleniu, zrostach, kamicy przewodowej i konwersji.
• Pobyt w szpitalu: po laparoskopii najczęściej 0–2 doby, po operacji otwartej 3–7 dni; wydłużają go powikłania (ból, gorączka, wyciek żółci, infekcje, żółtaczka, konieczność dodatkowych badań lub ERCP).
• Pełna rekonwalescencja: po laparoskopii powrót do lekkiej aktywności i pracy siedzącej po 7–14 dniach, większość aktywności po 4–6 tyg.; po operacji otwartej ograniczenie dźwigania 6 tygodni, pełny powrót zwykle po 8–12 tygodniach.
• Kluczowe przygotowanie: aktualne badania (morfologia, krzepnięcie, próby wątrobowe, USG ± MRCP/ERCP/CT), konsultacja anestezjologiczna, modyfikacja leków przeciwkrzepliwych 5–7 dni przed, ścisłe poszczenie (min. 6 h), higiena przedoperacyjna i organizacja transportu po wypisie.
• Dieta po zabiegu: pierwsze 24–48 h płyny i posiłki półpłynne, następnie przez 2–6 tygodni lekkostrawna, niskotłuszczowa (ok. 40–50 g tłuszczu/dobę); zalecane chude białka, gotowane warzywa, lekkie węglowodany i małe, częste posiłki; unikać smażonych i tłustych potraw, pełnotłustego nabiału, ciężkich deserów, alkoholu i ostrych przypraw.