Czego nie wolno po operacji cieśni nadgarstka? Oto najważniejsze zasady

Nie wiesz, czego absolutnie nie wolno robić po operacji cieśni nadgarstka i boisz się, że jednym ruchem zepsujesz efekt zabiegu. Z tego artykułu dowiesz się, jakich czynności unikać, jak chronić nerw pośrodkowy i ranę pooperacyjną oraz jak bezpiecznie zacząć rehabilitację po zabiegu. Dzięki praktycznym zasadom krok po kroku łatwiej zaplanujesz powrót do codziennych aktywności.

Czego nie wolno robić po operacji cieśni nadgarstka?

Po operacji cieśni nadgarstka najważniejsze jest, aby chronić ranę, nie obciążać czynnie ręki i unikać wszystkiego, co zwiększa ryzyko krwawienia oraz zakażenia. Oznacza to brak dźwigania, brak moczenia opatrunku, brak gwałtownych ruchów nadgarstka i bardzo ostrożne stosowanie leków, które wpływają na krzepliwość. Przez pierwsze 6 tygodni przyjmij jedną prostą zasadę – „lekko i często, zamiast mocno i długo”, czyli wykonujesz tylko lekkie czynności i przerywasz je natychmiast, gdy pojawia się ból lub narastający dyskomfort.

Zakazy pooperacyjne nie są identyczne dla wszystkich, bo zależą od techniki zabiegu i charakteru Twojej pracy. Po operacji otwartej, z większym nacięciem skóry i przecięciem troczka zginaczy, ograniczenia są zwykle szersze niż po technice endoskopowej, gdzie cięcie jest mniejsze, ale kanał nadgarstka też potrzebuje czasu na wygojenie. Inne wytyczne otrzyma osoba pisząca cały dzień na klawiaturze i używająca myszy komputerowej, a inne pracownik budowlany, operator młota udarowego czy osoba pracująca przy taśmie.

Bez względu na rodzaj zabiegu są jednak czynności, których po operacji cieśni nadgarstka bezwzględnie nie wolno wykonywać w pierwszym okresie, bo grożą rozejściem rany, krwawieniem lub uszkodzeniem gojącego się kanału nadgarstka:

• moczenie opatrunku i rany w wodzie (kąpiel w wannie, basen, sauna, długie prysznice bez zabezpieczenia ręki),
• podnoszenie ciężarów operowaną ręką oraz dźwiganie zakupów, wiader, zgrzewek wody i innych ładunków,
• intensywny, silny chwyt – zaciskanie pięści, odkręcanie słoików, ściskanie narzędzi, wyżymanie ścierek,
• prowadzenie samochodu, jeśli nie masz pełnej kontroli nad dłonią, nie trzymasz kierownicy pewnie albo ból wymusza zmianę chwytu,
• samodzielne manipulowanie przy szwach – ich obcinanie, wyciąganie, zdrapywanie strupów czy drapanie rany,
• ignorowanie objawów zakażenia lub powikłań, takich jak narastający ból, obrzęk, gorączka czy ropny wyciek, zamiast pilnego kontaktu z lekarzem.

Zaraz po zabiegu najważniejsze są dwie rzeczy – dobra kontrola bólu oraz stabilne unieruchomienie nadgarstka. Jeśli ból jest opanowany, a ręka zabezpieczona ortezą lub opatrunkiem, pacjent może spokojnie wykonywać zalecone lekkie ruchy palców, nie ryzykując uszkodzenia świeżo uwolnionego nerwu pośrodkowego.

Jakich czynności unikać przez pierwsze 2 tygodnie?

Pierwsze 14 dni po operacji cieśni nadgarstka to czas, w którym rana skórna dopiero się zasklepia, a wewnątrz goi się przecięty troczek zginaczy i otaczające tkanki. W tym okresie musisz bezwzględnie unikać moczenia rany, dlatego zrezygnuj z kąpieli w wannie, sauny, jacuzzi, a pod prysznicem chroń dłoń przed wodą za pomocą opatrunku syntetycznego półprzepuszczalnego lub szczelnej folii. Nie wykonuj silnego chwytu, nie dźwigaj – zarówno jednorazowych ciężarów, jak i powtarzalnych ruchów z obciążeniem – i nie zginaj nadgarstka skrajnie w dół ani w górę, bo to zwiększa ciśnienie w kanale nadgarstka.

Wiele osób pyta, ile można podnieść operowaną ręką w tym czasie – najbezpieczniej jest założyć, że przez pierwsze dwa tygodnie nie podnosisz nic cięższego niż 0–1 kg, a najlepiej traktować rękę jako pomocniczą i używać jej tylko do bardzo lekkich czynności. Unikaj prowadzenia pojazdów, dopóki chirurg lub anestezjolog nie potwierdzi, że masz wystarczającą kontrolę nad bólem i zakresem ruchu. Ból, sztywność i opatrunek ograniczają refleks i siłę chwytu, co przy nagłym manewrze może być niebezpieczne na drodze.

Czynności domowe, których w pierwszych 2 tygodniach po zabiegu lepiej unikać, to w szczególności:

• mycie naczyń bez ochrony ręki,
• szorowanie powierzchni i wykręcanie ścierek,
• prace ogrodowe z łopatą, grabkami czy sekatorem,
• odkurzanie i mycie podłóg,
• prasowanie,
• porządkowanie cięższych szafek i przesuwanie mebli.

W tym okresie ranę chroni suchy, czysty opatrunek, który powinien być regularnie wymieniany zgodnie z zaleceniem chirurga. Opatrunek musi pozostać suchy, a gdy ulegnie zamoczeniu lub zabrudzeniu, trzeba go zmienić jak najszybciej. Zwykle szwy usuwa się między 10. a 14. dobą, ale o dokładnej dacie decyduje lekarz, oceniając wygląd rany i Twój ogólny stan.

Jakich czynności unikać przez 2–6 tygodni?

Od 2. do 6. tygodnia po zabiegu zaczyna się okres stopniowego zwiększania aktywności, ale wciąż nie możesz traktować operowanej ręki jak „w pełni zdrowej”. Zwykle rośnie wtedy zakres ruchu, wprowadza się więcej ćwiczeń, a rehabilitacja skupia się na odzyskiwaniu funkcji. Nadal jednak unikaj ciężkich i powtarzalnych obciążeń, takich jak noszenie ciężkich zakupów, praca z narzędziami uderzeniowymi czy długotrwały, mocny chwyt. W tym czasie wciąż niewskazane są narzędzia wibracyjne oraz praca w podporze na dłoni, która zwiększa ucisk w okolicy nerwu pośrodkowego.

Do grupy prac, które w okresie 2–6 tygodni po operacji wymagają wyraźnego ograniczenia lub przerw, należą między innymi:

• praca biurowa wymagająca długiego pisania na klawiaturze i obsługi myszy komputerowej bez ergonomicznego ustawienia,
• prace manualne na produkcji, przy taśmie lub w magazynie,
• praca w budowlance, przy użyciu ciężkich narzędzi ręcznych,
• zawody wymagające intensywnego chwytu i podnoszenia, np. mechanik, hydraulik, monter,
• prace domowe polegające na długotrwałym szorowaniu, ścieraniu czy wyciskaniu,
• zajęcia hobbystyczne wymagające siły i precyzyjnego chwytu, jak gra na niektórych instrumentach czy praca w warsztacie.

Jeśli chodzi o obciążenia, można przyjąć orientacyjny schemat, który jednak zawsze musi być zatwierdzony przez chirurga lub fizjoterapeutę. Do około 2. tygodnia ręka pracuje z bardzo lekkimi przedmiotami 0–2 kg, głównie w ramach ćwiczeń i prostych czynności dnia codziennego. Następnie, między 3. a 6. tygodniem, obciążenia zwiększa się bardzo stopniowo, docelowo do maksymalnie 5–10 kg w pojedynczym dźwignięciu, o ile nie ma bólu i nie ma obrzęku. To są tylko wartości orientacyjne – ostatecznie o dopuszczalnym obciążeniu decyduje prowadzący chirurg lub terapeuta, biorąc pod uwagę przebieg gojenia i wyniki badań.

Jakie obciążenia i wibracje są zabronione?

Po operacji cieśni nadgarstka szczególnie niebezpieczne są obciążenia połączone z wibracją, bo utrudniają gojenie tkanek, podrażniają nerw pośrodkowy i zwiększają ryzyko bólu oraz obrzęku. Trzeba tu odróżnić obciążenia statyczne, czyli długotrwałe trzymanie czegoś w jednej pozycji, od obciążeń dynamicznych, gdy ręka pracuje w ruchu z ciężarem lub narzędziem. Wibracje z elektronarzędzi i maszyn przenoszą się bezpośrednio na kanał nadgarstka, zwiększając tarcie ścięgien i drażniąc świeżą bliznę po przecięciu troczka. Dlatego nawet po ustąpieniu bólu musisz ostrożnie podchodzić do powrotu do takich aktywności.

Do najczęściej wymienianych narzędzi i czynności wibracyjnych, których należy unikać w okresie pooperacyjnym, należą:

• wiertarka udarowa i młotowiertarka,
• młot pneumatyczny,
• szlifierka kątowa i szlifierki taśmowe,
• kosiarka spalinowa i podkaszarka,
• piła łańcuchowa i inne pilarki mechaniczne,
• ubijaki, zagęszczarki i inne ciężkie maszyny budowlane,
• długotrwała jazda na rowerze górskim po nierównym terenie z mocnym chwytem kierownicy.

Większość zaleceń mówi, że narzędzi silnie wibracyjnych należy unikać co najmniej 6–12 tygodni po zabiegu, a w przypadku pracy zawodowej z takim sprzętem powrót powinien być poprzedzony konsultacją z chirurgiem i lekarzem medycyny pracy. W niektórych zawodach wskazane jest wykonanie dodatkowego badania, np. elektromiografii (EMG), aby ocenić stan funkcji nerwu przed powrotem do intensywnej ekspozycji na wstrząsy.

Co z alkoholem, paleniem i lekami?

W pierwszych tygodniach po operacji powinieneś ograniczyć lub całkowicie odstawić alkohol, bo może wchodzić w interakcje z lekami przeciwbólowymi, takimi jak Paracetamol czy Ibuprofen, i zaburzać proces gojenia. Alkohol osłabia także czujność, przez co łatwiej o upadek, uraz ręki czy nieświadome przeciążenie nadgarstka, gdy ból jest „przytłumiony”.

Palenie tytoniu w kontekście gojenia ran ma ogromne znaczenie – udowodniono, że nikotyna i dym papierosowy pogarszają ukrwienie tkanek, spowalniają gojenie oraz zwiększają ryzyko zakażeń i powikłań pooperacyjnych. Dlatego ograniczenie lub najlepiej rzucenie palenia powinno być tematem rozmowy już przed zabiegiem i kontynuowane po operacji. Dla procesu regeneracji nerwu pośrodkowego i tkanek w obrębie kanału nadgarstka jest to naprawdę istotne.

W odniesieniu do leków trzeba zwrócić uwagę na preparaty zwiększające skłonność do krwawień, takie jak NLPZ w dużych dawkach, Aspiryna i inne leki przeciwzakrzepowe. Nigdy nie odstawiaj ani nie wznawiaj ich samodzielnie – każdą zmianę dawki lub rodzaju leku musi zaakceptować lekarz prowadzący lub anestezjolog. Dotyczy to także suplementów, które mogą wpływać na krzepliwość, jak kwasy omega-3, witamina E, niektóre mieszanki ziołowe. Zanim włączysz lub odstawisz taki preparat, omów to na wizycie kontrolnej.

Przez pierwsze 10–14 dni traktuj rękę jak delikatny przyrząd – utrzymuj opatrunek suchy i unikaj wszelkich dźwigni i szarpnięć, które mogą otworzyć ranę lub spowodować krwawienie.

Jak dbać o ranę po operacji cieśni nadgarstka?

Prawidłowa pielęgnacja rany po operacji uwolnienia nerwu pośrodkowego ma ogromny wpływ na gojenie. Opatrunek powinien być zawsze suchy i czysty, a rękę należy chronić przed urazami mechanicznymi i zabrudzeniem. Jeśli lekarz zaleci, możesz raz dziennie delikatnie zdezynfekować okolicę rany środkiem typu Octenisept, osuszyć ją jałowym gazikiem i założyć świeży opatrunek. Gdy opatrunek przemoknie lub pojawi się na nim krew, nie czekaj – wymień go i w razie wątpliwości skontaktuj się z chirurgiem lub pielęgniarką.

Szwów po operacji cieśni nadgarstka nie wolno usuwać samodzielnie, nawet jeśli wydaje Ci się, że rana wygląda dobrze. Zwykle chirurg zdejmuje je po 10–14 dniach, ale termin może się zmienić, jeśli gojenie przebiega wolniej lub są inne choroby współistniejące, na przykład cukrzyca czy choroby tarczycy. Usunięcie szwów odbywa się w warunkach ambulatoryjnych, w gabinecie lekarskim lub zabiegowym, z zachowaniem zasad aseptyki.

Jeżeli zauważysz, że rana staje się coraz bardziej czerwona, twarda, gorąca, pojawia się ropny wyciek, nasilony ból lub gorączka, nie czekaj, aż „samo przejdzie”. To mogą być objawy zakażenia lub innego powikłania, które wymagają szybkiej reakcji. Każde rozejście się brzegów rany, nagłe krwawienie czy ostry, pulsujący ból połączony z obrzękiem jest powodem do pilnego kontaktu z lekarzem, a czasem z SOR.

Kiedy rana się zagoi i lekarz da zielone światło, można zacząć delikatną pracę nad blizną. Obejmuje to miękki masaż opuszkiem palca oraz lekkie rozcieranie specjalnymi preparatami na blizny, na przykład żelami lub kremami, które czasem zaleca chirurg czy fizjoterapeuta. Dobrą praktyką jest także ochrona świeżej blizny przed słońcem – stosowanie filtrów SPF i zakrywanie dłoni, aby uniknąć jej przebarwień i nadmiernego pogrubienia.

Jak zacząć rehabilitację po operacji cieśni nadgarstka?

Rehabilitacja po zabiegu uwolnienia zespołu cieśni nadgarstka zaczyna się bardzo wcześnie. Zwykle już w pierwszej dobie zaleca się delikatne ruchy palców i stopniowo także nadgarstka w granicach bólu. Celem jest zmniejszenie obrzęku, poprawa krążenia, zapobieganie przykurczom oraz jak najszybsze przywrócenie funkcji dłoni przy jednoczesnym poszanowaniu procesu gojenia. Odpowiednio prowadzona terapia pomaga również ograniczyć tworzenie niekorzystnych zrostów w obrębie kanału nadgarstka.

Typowy przebieg rehabilitacji możesz podzielić na kilka podstawowych etapów:

• wczesna mobilizacja palców i stopniowe uruchamianie nadgarstka,
• kontrola obrzęku i bólu,
• praca nad czuciem, precyzją ruchu i siłą mięśni kłębu kciuka oraz przedramienia,
• ćwiczenia funkcjonalne i powrót do docelowych czynności domowych oraz zawodowych.

Jak wygląda rehabilitacja w pierwszym miesiącu?

W pierwszym miesiącu po operacji cieśni nadgarstka rehabilitacja ma zwykle dość przewidywalny schemat, który jest dostosowywany indywidualnie. W dniach 0–7 priorytetem jest uniesienie ręki wysoko, chłodzenie nadgarstka (z zachowaniem suchego opatrunku) oraz częste, delikatne zginanie i prostowanie palców, aby zapobiec sztywności i ograniczyć obrzęk. W drugim tygodniu, czyli od 7. do 14. dnia, kontroluje się opatrunek, w razie potrzeby odświeża sposób jego zakładania, a po zdjęciu szwów wprowadza się delikatne ćwiczenia zakresu ruchu nadgarstka w neutralnym zakresie bez bólu.

W 3.–4. tygodniu dochodzą stopniowo ćwiczenia zwiększające zakres ruchu, lekkie zadania funkcjonalne (na przykład chwytanie lekkich przedmiotów, ubieranie, jedzenie, proste prace biurowe w krótkich seriach) oraz – jeśli jest taka potrzeba – terapia manualna blizny i tkanek miękkich przez doświadczonego fizjoterapeutę. W tym okresie często rozpoczyna się także neuromobilizację, aby poprawić ślizg nerwu pośrodkowego w obrębie kanału nadgarstka i zminimalizować ryzyko nawrotu dolegliwości.

W domu możesz wykonywać kilka prostych, bezpiecznych ćwiczeń, o ile zostały zaakceptowane przez Twojego terapeutę. Dobrym zestawem startowym są: delikatne zgięcia i prostowania palców, najpierw bez obciążenia, później z lekkim oporem miękkiej gąbki; bardzo lekkie ściskanie miękkiej piłeczki kilka razy dziennie po 10–15 powtórzeń; a także ćwiczenia „nerve gliding”, czyli kontrolowane ruchy dłoni i palców poprawiające przesuwanie się nerwu w kanale. Ćwiczenia wykonuj często, ale krótko, przerywając je natychmiast, gdy nasila się ból lub pojawia się drętwienie.

Jakie terapie i ćwiczenia przyspieszają powrót do sprawności?

Na dalszym etapie usprawniania dobrze sprawdzają się terapie o potwierdzonym działaniu, stosowane w połączeniu z odpowiednią edukacją, czego nadal nie wolno robić po operacji cieśni nadgarstka. Ważne miejsce zajmują ćwiczenia nerwów, czyli neuromobilizacja i tzw. nerve gliding, które poprawiają ślizg nerwu pośrodkowego i zmniejszają uczucie mrowienia. Do tego dochodzi terapia manualna ukierunkowana na bliznę, tkanki miękkie i stawy, stopniowe wzmacnianie mięśni kłębu kciuka oraz przedramienia, a także kontrola obrzęku poprzez uniesienie ręki i ewentualną kompresję. Warto również korzystać z terapii zajęciowej, która pomaga przełożyć efekty ćwiczeń na konkretne czynności domowe i zawodowe.

U części pacjentów pomocne jest stosowanie sprzętu pomocniczego, takiego jak orteza nadgarstka, szczególnie w nocy lub podczas zadań wymagających przypadkowych, gwałtownych ruchów. Nocna orteza utrzymuje dłoń w pozycji neutralnej i zmniejsza ryzyko nocnego zginania nadgarstka pod siebie, co mogłoby zwiększać ciśnienie w kanale. O tym, jak długo stosować unieruchomienie, decyduje lekarz, ale zwykle jest to około 2 tygodnie intensywnego noszenia, a później stopniowe ograniczanie według zaleceń fizjoterapeuty.

Wprowadzając ćwiczenia wzmacniające po operacji cieśni nadgarstka, zaczynaj zawsze od bardzo małego obciążenia i krótkich serii. Gdy dłoń toleruje ruch bez bólu przez kilka dni, dopiero wtedy zwiększaj trudność – szybkie skoki obciążenia są jedną z najczęstszych przyczyn nawrotu bólu i przeciążenia blizny.

Jak rozpoznać objawy powikłań po operacji cieśni nadgarstka?

• Nasilony ból nieustępujący po lekach przeciwbólowych – jeśli ból jest coraz silniejszy zamiast stopniowo maleć, może świadczyć o krwawieniu, zakażeniu lub innym powikłaniu.
• Narastający obrzęk i zaczerwienienie dłoni albo nadgarstka – zwłaszcza gdy skóra jest gorąca i napięta, a uniesienie ręki nie przynosi ulgi.
• Ropny lub krwisto-ropny wyciek z rany – żółtawy, zielonkawy lub cuchnący płyn to typowy sygnał zakażenia wymagający pilnej oceny lekarskiej.
• Gorączka, dreszcze, złe samopoczucie – w połączeniu z miejscowymi objawami zapalenia mogą wskazywać na infekcję ogólną.
• Narastające drętwienie lub osłabienie dłoni – jeśli czucie i siła, które po operacji poprawiły się, nagle pogarszają się znowu, może chodzić o ucisk na nerw pośrodkowy lub zrosty.
• Świeże krwawienie z rany albo jej rozejście się – każde gwałtowne krwawienie i otwarcie rany wymaga szybkiej interwencji chirurgicznej.
• Objawy CRPS (zespołu bólu przewlekłego) – nadmierna, piekąca bolesność dłoni, zmiany temperatury i koloru skóry, potliwość, sztywność stawów i wyraźne ograniczenie ruchu, które nie pasują do typowego przebiegu gojenia.

W przypadku objawów takich jak ropny wyciek, wysoka gorączka, rozejście rany, gwałtowne krwawienie czy bardzo silny ból niepoddający się leczeniu, konieczny jest natychmiastowy kontakt z SOR lub całodobową placówką medyczną. Narastające drętwienie, umiarkowany obrzęk, zaczerwienienie bez gorączki czy wątpliwości co do wyglądu blizny są wskazaniem do pilnej konsultacji w poradni chirurgicznej lub u lekarza rodzinnego, najlepiej w ciągu najbliższych dni.

Jak i kiedy wrócić do pracy i normalnych aktywności?

Decyzja o powrocie do pracy po operacji cieśni nadgarstka zależy od kilku elementów – rodzaju wykonywanego zawodu, przebiegu gojenia, wyniku badań kontrolnych oraz opinii chirurga i fizjoterapeuty. Zwolnienie lekarskie (L4) przy prostym przebiegu zabiegu często obejmuje kilka tygodni, ale u osób pracujących fizycznie lub z narzędziami wibracyjnymi może być potrzebne dłuższe. Zawsze chodzi o to, żeby wrócić na stanowisko w momencie, gdy ręka toleruje obciążenia bez bólu i ryzyka uszkodzenia świeżej blizny w obrębie kanału nadgarstka.

Można podać orientacyjne przedziały czasowe powrotu do różnych rodzajów pracy:

• praca siedząca/biurowa – zwykle 1–2 tygodnie, jeśli stanowisko jest ergonomicznie dostosowane, a praca na klawiaturze i myszy komputerowej odbywa się w krótkich blokach z przerwami,
• lekkie prace manualne – orientacyjnie 4–6 tygodni, gdy gojenie przebiega prawidłowo, a ręka toleruje lekkie obciążenia bez bólu,
• ciężka praca fizyczna oraz praca z narzędziami wibracyjnymi – najczęściej 8–12 tygodni lub więcej, aby dać czas na pełne wygojenie tkanek i odbudowę siły mięśniowej.

Powrót do aktywności nie polega na nagłym przejściu z pełnego odpoczynku do pełnego obciążenia – obciążenia zwiększa się stopniowo, obserwując reakcję dłoni i nadgarstka. W wielu przypadkach potrzebne jest zaświadczenie od lekarza medycyny pracy, który oceni, czy możesz wrócić na dotychczasowe stanowisko. Czasem konieczne jest wprowadzenie modyfikacji ergonomicznych, takich jak podkładki żelowe pod nadgarstek, zmiana narzędzi na lżejsze wersje czy częstsze przerwy w pracy ręcznej.

Nowoczesne terapie i ćwiczenia – przyspieszają regenerację

Wspomagająco po operacji cieśni nadgarstka stosuje się różne nowoczesne metody fizykalne, takie jak laseroterapia niskopoziomowa, ultradźwięki czy wybrane formy terapii falą uderzeniową oraz leczenie biologiczne, na przykład PRP. Badania naukowe dają jednak mieszane wyniki co do ich skuteczności, dlatego każdorazowo decyzję o włączeniu takich zabiegów powinien podejmować lekarz lub doświadczony fizjoterapeuta, biorąc pod uwagę Twój stan, choroby współistniejące i efekty dotychczasowej terapii.

Coraz większą rolę odgrywają dobrze zaplanowane programy ćwiczeń funkcjonalnych, które po 4–6 tygodniach wprowadzają trening siły w kontrolowanym zakresie. U pacjentów wykonujących prace wymagające precyzji szczególne znaczenie mają ćwiczenia czucia, kontroli ruchu i koordynacji palców, często z wykorzystaniem drobnych przedmiotów i zadań przypominających realne czynności zawodowe. W połączeniu z edukacją dotyczącą ergonomii, zwłaszcza przy pracy z klawiaturą, myszą komputerową czy narzędziami ręcznymi, pozwala to zmniejszyć ryzyko nawrotu dolegliwości.

Każdą nową metodę terapeutyczną, zabieg fizykalny czy technologiczne wsparcie warto wprowadzać dopiero po rozmowie ze specjalistą. Decyzja powinna uwzględniać aktualne dowody naukowe, Twoje bezpieczeństwo oraz realne korzyści, a nie tylko obietnice marketingowe. Dzięki temu Twoja rekonwalescencja po zabiegu uwolnienia cieśni nadgarstka będzie uporządkowana, przewidywalna i bez niepotrzebnego ryzyka.

Powrót do pełnej aktywności nie powinien być przyspieszany na siłę – lepsze są krótkie, częste sesje ćwiczeń z kontrolowaną progresją obciążenia niż pojedyncze długie sesje, które mogą spowodować pogorszenie stanu.

Co warto zapamietać?:

• Przez pierwsze 2 tygodnie po operacji: absolutny zakaz moczenia rany, dźwigania >0–1 kg, silnego chwytu, skrajnych zgięć nadgarstka, prowadzenia auta bez pełnej kontroli ręki; opatrunek musi być zawsze suchy i czysty, szwy usuwa się zwykle w 10–14 dobie.
• Od 2. do 6. tygodnia: stopniowe zwiększanie aktywności i obciążeń (orientacyjnie do 5–10 kg, tylko bez bólu), nadal zakaz ciężkiej pracy fizycznej, pracy w podporze na dłoni, długotrwałego mocnego chwytu i używania narzędzi wibracyjnych (wiertarki udarowe, młoty, szlifierki, piły, kosiarki) – zwykle przeciwwskazane przez 6–12 tygodni.
• Kluczowe zasady bezpieczeństwa: „lekko i często, zamiast mocno i długo”, unikanie alkoholu (interakcje z lekami, ryzyko urazu), zdecydowane ograniczenie palenia (pogorszone gojenie, większe ryzyko zakażeń), brak samodzielnych zmian w lekach przeciwzakrzepowych i NLPZ oraz ostrożność z suplementami wpływającymi na krzepliwość.
• Rehabilitacja od 1. do 4. tygodnia: wczesne, delikatne ruchy palców i nadgarstka w granicach bólu, uniesienie ręki i chłodzenie na obrzęk, po zdjęciu szwów stopniowe zwiększanie zakresu ruchu, lekkie ćwiczenia funkcjonalne, praca nad blizną i neuromobilizacja nerwu pośrodkowego; orteza zwykle intensywnie przez ok. 2 tygodnie, potem stopniowe ograniczanie.
• Alarmujące objawy wymagające pilnej konsultacji: narastający, silny ból nieustępujący po lekach, ropny/krwisto-ropny wyciek, gorączka i dreszcze, szybko rosnący obrzęk i zaczerwienienie, świeże krwawienie lub rozejście rany, pogarszające się drętwienie i osłabienie dłoni, objawy CRPS; powrót do pracy orientacyjnie: biuro 1–2 tyg., lekkie prace manualne 4–6 tyg., ciężka fizyczna i wibracje 8–12 tyg. z decyzją lekarza.